Moja praktyka

Młotek sędziowski na książce Witam Państwa na stronie internetowej mojej Kancelarii Adwokackiej. Uchwałą Rady Adwokackiej w Kielcach z dnia 15 lipca 2015 roku zostałem członkiem Palestry Świętokrzyskiej.

Po siedmiu latach pracy w Prokuraturze Okręgowej powróciłem do pracy zawodowej na terenie Miechowa, jednakże już jako adwokat. Posiadam poparte wiedzą praktyczną doświadczenie związane z prowadzeniem spraw karnych.

Moja praktyka adwokacka skupia się na obsłudze prawnej podmiotów gospodarczych oraz osób fizycznych.

Świadczę usługi prawne w postaci jednorazowych porad prawnych, sporządzania pism procesowych, prowadzenia sporów przedsądowych oraz sądowych z zakresu prawa karnego, cywilnego (nieruchomości, spadki, odszkodowania, wspólnoty mieszkaniowe), rodzinnego, administracyjnego, przewozowego.

Gwarantuję Państwu zaangażowanie i indywidualne podejście do każdej prowadzonej sprawy z zachowaniem wysokich standardów oraz tajemnicy adwokackiej.

Moim założeniem jest świadczenie profesjonalnej pomocy prawnej w przystępnej cenie. Stawki są ustalane indywidualnie w zależności od charakteru, rodzaju i skomplikowania sprawy. Wyznacznikiem należnego honorarium jest Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz 461).

Dołożę należytej staranności w doborze najkorzystniejszego rozwiązania prawnego, nie narażając Państwa na niepotrzebne wydatki. Państwa zadowolenie jest moją satysfakcją z rzetelnie wykonanej pracy.

Godne uwagi są abonamenty prawne. Dzięki tej opcji mają Państwo niczym nieskrępowany dostęp do prawnika, który profesjonalnie i w przystępnej cenie zrealizuje za Was wszystkie sprawy prawne.

Zapraszam do zapoznania się ze szczegółową ofertą świadczonych usług prawnych.

Obszary praktyki

Specjalizuję się przede wszystkim w sprawach karnych. Zapewniam profesjonalną pomoc prawną na każdym etapie postępowania karnego, tj. w postępowaniu przygotowawczym (Prokurator, Policja i inne organy ścigania) oraz postępowaniu sądowym (sąd I i II instancji).

Uczestnictwo w sprawach karnych polega na reprezentowaniu interesów podejrzanych/oskarżonych oraz pokrzywdzonych przestępstwem, gwarantując należyte korzystanie z przysługujących praw.

Jako obrońca czuwał będę nad jak najkorzystniejszym rozstrzygnięciem sprawy, przedstawiając (w miarę możliwości) różne, alternatywne warianty zakończenia procesu. Zaś jako pełnomocnik pokrzywdzonego baczył będę, aby osoba winna poniosła karę, a także naprawiła szkodę wyrządzoną przestępstwem.

Współpracując ze mną, mają Państwo pewność, że posiadane doświadczenie zawodowe w sprawach karnych, które przedkładam na rzetelność praktyki adwokackiej, przyniosą skuteczność w trudnych sprawach. Każda sprawa karna jest dla mnie nowym wyzwaniem.

Zakres pomocy prawnej w sprawach karnych:

  • obrona podejrzanego w postępowaniu przygotowawczym (przed Prokuraturą, Policją, ABW, CBA)
  • obrona oskarżonego przed sądami wszystkich instancji
  • obrona w sprawach o wykroczenia
  • reprezentowanie pokrzywdzonego przed organami ścigania oraz w postępowaniu sądowym w charakterze oskarżyciela posiłkowego, oskarżyciela prywatnego oraz powoda cywilnego w postępowaniu karnym
  • sporządzanie prywatnych aktów oskarżenia, powództw adhezyjnych, apelacji, zażaleń, kasacji, wniosków o wznowienie postępowania
  • sprawy o odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie, zatrzymanie
  • sprawy o ułaskawienie
  • sprawy o wydanie wyroku łącznego
  • sprawy o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności
  • sprawy o przerwę w odbywaniu kary pozbawienia wolności
  • sprawy o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbywania kary pozbawienia wolności
  • sprawy o rozłożenie grzywny na raty, odroczenie lub umorzenie zapłaty należności
  • sprawy o naruszenie dóbr osobistych
  • sprawy o rozgraniczenie nieruchomości, ustanowienie służebności
  • sprawy o wykup części nieruchomości związany z przekroczeniem jej granic
  • sprawy o zasiedzenie
  • sprawy o zniesienie współwłasności
  • sprawy o naruszenie własności i posiadania
  • sprawy o odszkodowania
  • sprawy o zadośćuczynienie
  • sprawy z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia
  • użytkowanie wieczyste, służebność, zastaw, hipoteka, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu
  • sprawy o zapłatę, windykacja, potrącenia
  • sprawy wieczystoksięgowe
  • uchylanie uchwał organów wspólnoty mieszkaniowej i spółdzielni mieszkaniowej
  • sprawy związane z funkcjonowaniem wspólnot mieszkaniowych (reprezentowanie zarządców nieruchomości wspólnej oraz właścicieli wyodrębnionych lokali)
  • sprawy o stwierdzenie nabycia spadku
  • przyjęcie i odrzucenie spadku
  • odpowiedzialności za długi spadkowe
  • sprawy o podział spadku
  • dochodzenie roszczeń z tytułu zapisu i zachowku
  • sprawy o alimenty
  • sprawy o rozwód i separację
  • sprawy o ustanowienie rozdzielności majątkowej i podziału majątku wspólnego
  • sprawy o uregulowanie kontaktów z dzieckiem
  • sprawy o powierzenie wykonywania władzy rodzicielskiej, pozbawienie i ograniczenie władzy rodzicielskiej
  • sprawy o przysposobienie
  • sprawy o ustalenie i zaprzeczenie ojcostwa, macierzyństwa
  • reprezentacja przed organami administracji publicznej
  • reprezentowanie przed sądami administracyjnymi
  • sporządzenie skarg administracyjnych, odwołań, zażaleń, wniosków, kasacji

W ramach tej gałęzi prawa świadczę obsługę prawną dla firm przewozowych oraz osób korzystających z ich usług. Reprezentuję Klientów w postępowaniu reklamacyjnym oraz przed sądami. Oferuję Państwu stałą obsługę prawną jak i pomoc doraźną w rozstrzyganiu bieżących problemów powstałych na gruncie prawa przewozowego zarówno krajowego jak i międzynarodowego. Zajmuję się problemtyką dotyczącą:

  • stałego i bieżącego doradztwa prawnego dla przedsiębiorców świadczących usługi przewozowe
  • doradztwa w zakresie uregulowanym w Konwencji CMR oraz ustawy prawo przewozowe
  • odpowiedzialnością z tytułu niewykonania bądź nienależytego wykonania umowy przewozu
  • odpowiedzialnością za opóźnienia w dostarczeniu przesyłki
  • odpowiedzialnością za ubytki masy
  • odpowiedzialnością za utratę przesyłki
  • szkód komunikacyjnych

Abonament prawny

Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom, świadczę usługi prawne w formie abonamentu pakietu usług prawnych. Dzięki tej usłudze uzyskujecie Państwo stały kontakt z prawnikiem (adwokatem), który na bieżąco będzie prowadził Wasze sprawy. Jest to usługa skierowana do osób fizycznych oraz podmiotów gospodarczych.

Abonament usług prawnych gwarantuje stabilność, pewność, jest czymś podobnym do polisy na życie.

Podejmę się każdej sprawy wchodzącej w zakres abonamentu prawnego. Dzięki temu nie muszą Państwo martwić się o załatwienie wielu spraw prawnych, zrobi to Wasz prawnik.

Szczegóły świadczonych usług ustalane są z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb i oczekiwań. To Państwo decydujecie o zakresie pomocy i ochrony prawnej.

Dostępne pakiety zaprezentowano poniżej.



Prawnik dla Klienta indywidualnego

Pakiet skierowany jest do osób fizycznych i obejmuje pomoc prawną w bieżących sprawach prawnych, jakie mogą pojawiać się w życiu codziennym.

W zakres pakietu wchodzą:

  1. sprawy spadkowe
  2. sprawy rodzinne
  3. dochodzenie należności od dłużników
  4. sprawy wieczystoksięgowe
  5. sprawy administracyjne

Przykładowy abonament obejmuje:

  1. 5 porad prawnych w Kancelarii, telefonicznie bądź e-mailem
  2. przygotowanie podstawowych dokumentów prawnych - wezwanie do zapłaty, wezwanie do podjęcia innych działań lub zaniechań, projekt pisma procesowego - pozew lub wniosek bądź skarga administracyjna (raz w miesiącu)
  3. sporządzenie projektu umowy
  4. reprezentacja Klienta jeden raz w miesiącu przed organami administracyjnymi
  5. 20% rabatu na prowadzenie wszystkich spraw dla korzystającego z abonamentu oraz jego najbliższej rodziny (współmałżonek, dzieci, rodzice, rodzeństwo)


Prawnik dla przedsiębiorcy

Pakiet skierowany jest do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, wspólnot mieszkaniowych, spółdzielni mieszkaniowych, jednostek samorządu terytorialnego, spółek.

W ramach tego pakietu Klient otrzymuje bieżącą pomoc prawną w sprawach dotyczących prowadzonej działalności.

Współpraca obejmuje:

  1. kompleksową obsługę prawną firmy
  2. obsługę kontraktów handlowych
  3. reprezentowanie przed organami administracyjnymi
  4. prowadzenie sporów przedsądowych oraz sądowych
  5. monitoring płatności wierzytelności
  6. postępowanie windykacyjne

Zakres pakietu dla przedsiębiorcy nie obejmuje spraw karnych, podatkowych oraz celnych.

Abonament prawny to dobra inwestycja!

Warto wiedzieć

Kluczyki do samochodu W połowie 2015 roku zaczęła obowiązywać obszerna nowelizacja prawa karnego materialnego oraz procesowego. Była ona częstym tematem wypowiedzi prawników, polityków w radio, telewizji i gazetach. Jest to prawdopodobnie największa z nowelizacji przepisów polskiego prawa karnego. Pośród gąszczu znowelizowanych przepisów znalazł się nowo dodany art. 84 § 2a k.k., który stanowi, że dożywotnio orzeczony środek karny w tym m.in. zakaz prowadzenia pojazdów może zostać przez sąd uznany za wcześniej wykonany. Jest to niewątpliwie „furtka” dla osób, które z takich czy innych względów utraciły na zawsze prawo jazdy. Skorzystanie z tej nowej instytucji prawa karnego materialnego obwarowane jest jednakże kilkoma niezbędnymi warunkami. Po pierwsze środek ten musi być wykonywany przez okres co najmniej 15 lat. Po drugie skazany musiał w tym okresie przestrzegać porządku prawnego i nie ma obawy, że w przyszłości ponownie dopuści się przestępstwa podobnego do tego, za które utracił prawo jazdy. Wskazane obligatoryjne warunki ubiegania się o skrócenie wykonania omawianego tutaj środka karnego mają na celu wykazanie, że skazany w tym okresie „przeszedł” stosowną resocjalizację, zrozumiał swój błąd skutkujący zatrzymaniem mu uprawnień do prowadzenia pojazdami. Po stronie wnioskodawcy musi istnieć także tzw. pozytywna prognoza kryminologiczna, przejawiająca się w „daniu zaufania na przyszłość”, że skazany w przyszłości nie dopuści się przestępstwa i tym samym nie utraci prawa jazdy.

W analizowanym przepisie dopatrzeć się można również założenia, że okres 15 lat zakazu prowadzenia pojazdów jest wystarczającą nauczką, doświadczeniem. Przyjmuje się, że w przyszłości ta konkretna osoba będzie zachowywać się w taki sposób, aby nie popełnić przestępstwa, za które ponownie może utracić prawo jazdy.

Drzwi i okno Jednym ze sposobów nabycia własności nieruchomości jest jej zasiedzenie. Instytucja ta ma na celu uregulowanie stanu prawnego nieruchomości w związku z długotrwałą niezgodnością pomiędzy formalnym stanem własności (wynikającym z księgi wieczystej bądź aktu własności ziemi), a rzeczywistym stanem posiadania.

Zasiedzieć można każdą nieruchomość, a także wyodrębnioną jej część. Możliwe jest również nabycie własności przez zasiedzenie wyodrębnionego lokalu w rozumieniu ustawy o własności lokali, jednakże wykluczyć należy nabycie w taki sposób np. pokoju znajdującego się w mieszkaniu bądź domu.

Istotą zasiedzenia jest uregulowanie prawa własności nieruchomości w związku z długotrwałym korzystaniem z niej przez osobę nie legitymującą się w stosunku do niej tytułem własności. Nabyć własność nieruchomości przez zasiedzenie może osoba fizyczna oraz osoba prawna.

Do nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie koniecznym jest spełnienie dwóch warunków:

  1. korzystanie z nieruchomości jako posiadacz samoistny
  2. upływ określonego czasu.

Posiadanie samoistne polega na tym, że osoba korzystająca z nieruchomości włada nią jak właściciel (art. 336 k.c.) mimo, że nim nie jest, nie posiada tytułu prawnego do tej nieruchomości. Drugi warunek - upływ czasu, uzależniony jest od posiadania przez korzystającego z nieruchomości dobrej bądź złej wiary. W przypadku dobrej wiary do zasiedzenia wystarczy 20 lat, zaś gdy korzystający jest w złej wierze – 30 lat. O dobrej wierze mówimy wówczas, gdy korzystający jest osobiście przekonany, że zajmowana przez niego nieruchomość jest jego własnością, przysługuje mu tytuł prawny do zajmowanej nieruchomości, chociaż z formalnego punktu widzenia nim nie jest. Zgodnie z linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, dobra wiara polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu posiadacza, że przysługuje mu prawo własności. Przy ocenie dobrej wiary decydujące znaczenie ma chwila objęcia nieruchomości w posiadanie. Nie jest jednak w dobrej wierze posiadacz samoistny, który nabył posiadanie nieruchomości na podstawie umowy mającej na celu przeniesienie własności, zawartej bez zachowania formy aktu notarialnego, bowiem zdaje sobie on sprawę z tego, że nie nabywa prawa własności (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1991 r., III CZP 108/91, OSNCP 1992, nr 4, poz. 48).

O działaniu w złej wierze można powiedzieć wówczas, gdy korzystający ma świadomość, iż użytkowana przez niego nieruchomość nie należy do niego, nie jest jego własnością, lecz pomimo tego korzysta z niej jak właściciel.

Może również zdarzyć się i taka sytuacja, że posiadanie samoistne, w wyniku zaistnienia przeszkody przemijającej czasowo zostanie przerwane. Ustawodawca przewidział takie sytuacje i uznał, że przemijająca przeszkoda w korzystaniu przez posiadacza samoistnego z nieruchomości nie przerywa biegu zasiedzenia, lecz do tego okresu można zaliczyć okres sprzed zaistnienia przemijającej przeszkody.

Gdy w trakcie biegu zasiedzenia nastąpi przeniesienie posiadania (np. w wyniku dziedziczenia), wówczas aktualny posiadacz, do czasu własnego okresu licznego do biegu zasiedzenia może doliczyć czas posiadania samoistnego przez swojego poprzednika prawnego.

Jeżeli właściciel nieruchomości, przeciwko któremu biegnie zasiedzenie, jest małoletni, zasiedzenie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem dwóch lat od uzyskania pełnoletności przez właściciela.

Po upływie wymaganego przez prawo okresu czasu, posiadacz samoistny może wystąpić do sądu z wnioskiem o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie. Sąd po zbadaniu przesłanek i stwierdzeniu, że doszło na nabycia własności nieruchomości w drodze zasiedzenia wydaje postanowienie stwierdzające ten fakt.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie nieruchomości przez zasiedzenie warto pamiętać o wypełnieniu obowiązków podatkowych oraz wieczystoksięgowych.

Droga w lesie Każda nieruchomość powinna mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej lub do należących do niej budynków gospodarskich. Przez odpowiedni dostęp rozumieć należy możliwość przechodu, przejazdu. W sytuacji, gdy właściciel nieruchomości nie ma zapewnionego odpowiedniego dostępu o którym mowa, przysługuje mu prawo ustanowienia służebności gruntowej w postaci drogi koniecznej. Zagadnienie to zostało uregulowane w art. 145 kodeksu cywilnego. Służebność gruntowa ma na celu zapewnienie nieruchomości lub należącym do niej budynkom gospodarskim dostęp do drogi publicznej. Jej ustanowienie ma nastąpić w sposób jak najmniej uciążliwy dla właściciela nieruchomości obciążonej, czyli właściciela nieruchomości, na której ma zostać ustanowiona służebność.


Ustanowienie służebności drogi koniecznej może nastąpić w wyniku zawarcia umowy bądź w drodze orzeczenia sądowego.

W przypadku wybrania pierwszego rozwiązania, umowa zostaje zawarta pomiędzy właścicielem nieruchomości obciążonej i nieruchomości władnącej. W sytuacji, gdy własność jednej z nieruchomości przysługuje kilku osobom, wówczas każda z tych osób musi zawrzeć (podpisać) umowę ustanawiającą tę służebność. Do jej zawarcia nie jest wymagana forma aktu notarialnego, jednakże celem ujawnienia tego prawa w księdze wieczystej, wymagane jest, złożenie przez właściciela nieruchomości obciążonej oświadczenia w odpowiedniej formie oraz dołączenie niezbędnej dokumentacji.

Drugim sposobem ustanowienia służebności drogi koniecznej jest przeprowadzenie postępowania przed sądem cywilnym, który po wykonaniu czynności procesowych wyda postanowienie, w którym określi treść służebności. Podmiotem legitymowanym do wszczęcia postępowania jest właściciel nieruchomości nie mającej dostępu do drogi publicznej.

Wraz z ustanowieniem służebności drogi koniecznej na właścicielu nieruchomości władnącej, ciąży obowiązek spełnienia świadczenia pieniężnego (wynagrodzenia). O jego wysokości decydują okoliczności faktyczne takie jak np. powierzchnia zajętej nieruchomości, położenie w miejscowym planie zagospodarowanie przestrzennego. Wynagrodzenie za ustanowienie omawianej służebności gruntowej, nie łączy się w żaden sposób z wyrządzeniem właścicielowi nieruchomości obciążonej szkody. Jest ono niezależne od poniesienia szkody. W przypadku wyrządzenia ustanowieniem tej służebności szkody, wówczas właściciel nieruchomości obciążonej może domagać się jej naprawienia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2000 roku, sygn. V CKN 43/2000).

Z ustanowieniem omawianej służebności gruntowej, jeżeli nie zostało to inaczej uregulowane - na właścicielu nieruchomości władnącej ciąży obowiązek utrzymywania urządzeń potrzebnych do wykonywania tej służebności. A zatem ten podmiot będzie obciążony kosztami związanymi z wybudowaniem drogi, jej utwardzeniem, czy też wybudowaniem innych potrzebnych urządzeń, a następnie ich utrzymaniem w należytym stanie.

Raz ustanowiona treść służebności gruntowej w postaci drogi koniecznej nie sprzeciwia się jej późniejszej zmianie bądź sposobie wykonywania. Zmiana ta może polegać np. na przeniesieniu szlaku drożnego (por. uchwała SN z dnia 12.09.1988 r., III CZP 79/88). Podmiotem legitymowanym w tym zakresie jest właściciel nieruchomości obciążonej, pod warunkiem zaistnienia ważnej przyczyny gospodarczej.

Ustawodawca przewidział również możliwość zniesienia służebności drogi koniecznej, jednakże ma to miejsce w sytuacji, gdy dalsze jej utrzymywanie jest całkowicie nieprzydatne dla nieruchomości władnącej np. w wyniku uzyskania innego dostępu do drogi publicznej.

Idąc jeszcze dalej, stwierdzić, należy, że służebność gruntowa, która przez okres 10 lat nie była wykonywana wygasa z mocy samego prawa (ex lege).

Interesującym zagadnieniem jest możliwość nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości obciążonej służebnością gruntową. Zasiedzenie, jako instytucja cywilnoprawna ma na celu nabycie własności nieruchomości (a także ruchomości, praw) przez osobę nie legitymującą się tytułem własności. Podstawowym celem zasiedzenia jest uregulowanie stanu prawnego, odpowiadającego stanowi rzeczywistemu. Warunkiem koniecznym do nabycia własności w drodze zasiedzenia jest spełnienie trzech niezbędnych warunków:

  1. posiadania
  2. korzystania z trwałego i widocznego urządzenia
  3. upływ czasu.

Przez posiadanie służebności gruntowej rozumiemy korzystanie z cudzej nieruchomości tak jak robiłby to jej właściciel. Posiadanie polega na używaniu nieruchomości dla siebie.

Korzystanie z trwałego i widocznego urządzenia – jako kolejna przesłanka zasiedzenia służebności gruntowej – pozwalająca na jej zasiedzenie pod warunkiem, że przedmiotowe urządzenie zostało wykonane przez samoistnego posiadacza, w naszej sytuacji chodzi tutaj o właściciela nieruchomości władnącej, który celem wykonywania przysługującego mu prawa dokonał utwardzenia drogi. Gdy wykonał to właściciel nieruchomości obciążonej lub jego poprzednik prawny wówczas nie istniałaby możliwość jej zasiedzenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10.03.1998 r., I CKN 543/97).

Upływ odpowiedniego czasu ma istotne znaczenie do biegu terminu zasiedzenia. Decydujące znaczenie ma tutaj wykazanie u posiadacza samoistnego dobrej bądź złej woli. Od tego uzależnione jest po upływie jakiego czasu będzie możliwe zasiedzenie nieruchomości.

Mam nadzieję, że powyższe refleksje przybliżą instytucję prawa rzeczowego jakim jest służebność gruntowa w postaci drogi koniecznej.

Crashtest Każdego roku na naszych drogach pojawia się coraz więcej samochodów. Sukcesywne zwiększanie się liczby pojazdów mechanicznych niesie za sobą różne konsekwencje, w tym m.in. bycie pokrzywdzonym w wypadku komunikacyjnym spowodowanym ruchem pojazdów. W razie zaistnienia takiego nieszczęśliwego zdarzenia, pokrzywdzonemu ustawodawca zagwarantował ochronę prawną, na którą składa się naprawienie wyrządzonej szkody materialnej oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Przedmiotem niniejszej analizy będzie odpowiedzialność odszkodowawcza kierującego samochodem za wyrządzenie szkód o charakterze majątkowym. Jak już wspomniałem, kierujący pojazdem na gruncie przepisów prawa cywilnego jest zobowiązany do odszkodowania za wyrządzoną ruchem tego pojazdu szkodę, jeżeli jego następstwem jest zniszczenie mienia (samochodu, motoru, zegarka, laptopa, telefonu komórkowego, roweru, itp.) rozstrój zdrowia, uszkodzenie ciała albo śmierć.

W wyniku wypadku komunikacyjnego zniszczeniu ulega mienie poszkodowanego np. w postaci samochodu, motoru. Osoba odpowiedzialna za szkodę, zobowiązana jest do naprawienia wyrządzonej szkody, poprzez zwrócenie wszelkich wydatków poniesionych w celu przywrócenia stanu poprzedniego, czyli stanu używalności przed powstaniem szkody. W koszty naprawy – jeżeli zajdzie taka potrzeba - wchodzą koszty zakupu nowych części. Konsekwencją naprawy winno być przywrócenie stanu technicznego uszkodzonego pojazdu, jaki istniał przed feralnym zdarzeniem. Najczęściej do czynienia mamy z sytuacją, że pomimo wykonania nieraz czasochłonnej i kosztownej naprawy pojazd, który uległ zniszczeniu w wyniku wypadku drogowego częściowo utraci swoją wartość. Wówczas, gdy uszkodzony pojazd nie został w pełni przywrócony do stanu poprzedniego, poszkodowanemu należy się dodatkowe odszkodowanie, stanowiące różnicę pomiędzy wartością pojazdu sprzed wypadku, a jego wartością po wykonanej naprawie. Powszechnie wiadomym jest, że naprawa blacharsko – lakiernicza znacznie obniża wartość pojazdu. Jest ona zauważalna. Nie sposób bowiem dobrać identycznego koloru lakieru. Istotne znaczenie ma to gdy uszkodzony pojazd przeznaczony był na sprzedaż. Wówczas wartość takiego pojazdu uległa zdecydowanemu obniżeniu. Celem wyrównania w tym zakresie szkody, poszkodowanemu przysługuje dodatkowe odszkodowanie za obniżenie wartości jego środka komunikacji. Może się również zdarzyć tak, że skutkiem zdarzenia wypadku będzie zniszczenie całego pojazdu. Wówczas poszkodowany będzie miał roszczenie do osoby odpowiedzialnej o odszkodowanie równe wysokości ceny detalicznej zniszczonego mienia. Z uszkodzeniem pojazdu łączy się także niemożliwość korzystania z niego przez określony czas. Jeżeli poszkodowany w związku z tym poniósł jakieś koszty, to podmiot odpowiedzialny będzie zobowiązany również do ich pokrycia (np koszty wynajęcia samochodu zastępczego, gdy poszkodowany wykonywał pracę, z którą łączy się częste posługiwaniem samochodem). Powyższe rozważania odnoszą się również do innych przedmiotów należących do poszkodowanego, które uległy zniszczeniu, uszkodzeniu bądź zmniejszeniu ich wartości użytecznej.

W wyniku wypadku komunikacyjnego poszkodowany może ponieść również szkodę na osobie w postaci rozstroju zdrowia bądź uszkodzenia ciała. W takiej sytuacji do odpowiedzialności odszkodowawczej winnego zastosowanie mają ogólne zasady odszkodowawcze uregulowane w przepisach prawa cywilnego. Osobie, która uległa wypadkowi należą się koszty leczenia, do których zaliczamy: koszty pobytu w szpitalu, przewozu na zabiegi, konsultacje lekarskie, zakup lekarstw. Jeżeli do szybkiego wyleczenia i powrotu do sprawności konieczne jest „specjalne” odżywianie się poszkodowanego, to także koszty związane z zakupem „wyszukanych” środków spożywczych zaliczymy do sumy odszkodowania. Koszty leczenia obejmują również wydatki poniesione na zakup aparatów ortopedycznych, okularów czy innych przedmiotów mających istotne znaczenie dla poszkodowanego. Oczywiście konieczność ich zakupu musi być nieodłącznie związana z urazem powstałym na skutek zaistniałego wypadku.

Innym świadczeniem na rzecz poszkodowanego jest przyuczenie do nowego zawodu, a gdy stan zdrowia wymaga zamiany wyposażenia mieszkania (domu) również ich adaptacja, na potrzeby poszkodowanego, aby ten mógł swobodnie się po nim poruszać.

Gdy poszkodowany jest osobą pracująca, a w wyniku wypadku nie może wykonywać swojej pracy zawodowej, może domagać się także wyrównania utraconych zarobków. Nie ma znaczenia czy poszkodowany zatrudniony jest na umowę o pracę, czy umowę zlecenia, czy też prowadzi własną działalność gospodarczą. Gdy poszkodowany w okresie niezdolności do pracy pobierał zasiłek chorobowy z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych to może domagać się od odpowiedzialnego za wywołany stan zdrowia odszkodowania stanowiącego różnicę pomiędzy zarobkami netto, a otrzymywanym świadczeniem chorobowym.

Inną formą wynagrodzenia powstałej szkody jest renta. Koniecznym elementem ubiegania się renty od sprawcy wypadku jest doznanie trwałego, a więc nie nieodwracalnego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, skutkującego całkowitą lub częściową niezdolnością do wykonywania pracy zarobkowej, albo jeżeli zwiększyły się potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość. Od sprawcy wypadku możemy domagać się renty pełnej oraz renty częściowej. Z pierwszym jej rodzajem spotykamy się, gdy poszkodowany nie otrzymuje renty z ZUS. Z drugą sytuacją spotkamy się wówczas, gdy otrzymujemy już rentę. Ustalając wysokość renty na względzie należy mieć wiele czynników, od których uzależniona będzie wysokość świadczenia rentowego, jak np. rodzaj wykonywanego zawodu, wiek, możliwość zarobkowe.

Kolejną szczególną formą wynagrodzenia poszkodowanemu doznanych szkód jest jednorazowe odszkodowanie (447 k.c.). Wypłata jednorazowego świadczenia uaktualnia się gdy poszkodowany złoży wniosek o jego wypłatę oraz gdy poszkodowany w wyniku feralnego zdarzenia stał się inwalidą, a przyznanie jednorazowego odszkodowania ułatwi mu wykonywanie nowego zawodu. Uzasadnieniem wypłaty jednorazowego odszkodowania może być rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej.

Wózek inwalidzki W jednej z publikacji opisałem naprawienie przez sprawcę wypadku samochodowego szkody o charakterze majątkowym. Aktualnie podejmę się scharakteryzowania kwestii odpowiedzialności cywilnoprawnej sprawcy zdarzenia komunikacyjnego, za szkodę niemajątkową jaką on swoim zachowaniem wyrządził.

Naprawienie szkody niemajątkowej może przybrać postać zadośćuczynienia bądź zasądzenia odpowiedniej kwoty pieniężnej na wskazany cel społeczny.

Roszczenie o zadośćuczynienie rozumiane jest jako zrekompensowanie poszkodowanemu szkody, poprzez jednorazową zapłatę na jego rzecz odpowiedniej sumy pieniężnej. Ma ono być ekwiwalentem za krzywdę jaką doznał poszkodowany w wyniku wypadku. Innymi słowy polega ono na „wyrównaniu” (jeśli oczywiście jest taka możliwość) cierpień psychicznych, moralnych powstałych na skutek doznanego krzywdzącego zdarzenia. W wyniku wypadku komunikacyjnego poszkodowany doznaje uszkodzenia ciała, negatywnych przeżyć psychicznych, z którymi wiążą się odczuwanie przez niego bólu, dyskomfortu psychicznego. Otóż za te negatywne odczucia, cierpienia fizyczne poszkodowanemu należy się zadośćuczynienie.

Jeżeli na skutek wypadku komunikacyjnego wywołującego rozstrój zdrowia bądź uszkodzenie ciała osoba zmarła, wówczas roszczenie odszkodowawcze przechodzi z mocy samego prawa m.in. na współmałżonka, dzieci, wnuki. Osobom tym przysługują trzy rodzaje roszczeń:

  1. o zwrot kosztów leczenia i pogrzebu
  2. o rentę
  3. o jednorazowe odszkodowanie (art. 446 k.c.).

Roszczenie o zwrot kosztów pogrzebu i leczenia przysługują temu, kto je poniósł. W większości przypadków będzie to najbliższa rodzina zmarłego. Koszty leczenia obejmują wszystkie wydatki związane z pobytem w szpitalu, koszty rehabilitacji, dodatkowego wyżywienia, przejazdu do chorego. Do kosztów pogrzebu zalicza się zaś koszty związane z przewiezienia zwłok, zakup ubrania, wieńców, trumny, zakup miejsca na cmentarzu, wymurowaniu grobu, nagrobka oraz stypendium zapłacone kapłanowi za odprawienie nabożeństwa żałobnego.

Domaganie się renty, ma na celu wynagrodzenie utraconego świadczenia alimentacyjnego osobom, którym zmarły dostarczał środków utrzymania. Jeżeli z tego tytułu uprawnionych jest kilka osób, to każdej z nich należy się renta. Roszczenie to – zgodnie z art. 446 § 2 k.c. - przysługuje osobom, wobec, których na zmarłym ciążył ustawowy obowiązek alimentacyjny, czyli współmałżonek, dzieci, nasciturus. Zasądzenie renty na rzecz tych osób ma charakter obligatoryjny. Inna grupę uprawnionych do dochodzenia roszczenia o zasądzenie renty po zmarłym w wyniku zdarzenia drogowego stanowią osoby bliskie, którym zmarły dobrowolnie i stale dostarczał środków utrzymania.

Kolejną okolicznością uzasadniającą zasądzenie od sprawcy wypadku komunikacyjnego, którego skutkiem była śmierć innej osoby jest żądanie odszkodowania za znaczne pogorszenie sytuacji życiowej. W tej sytuacji koniecznym jest ustalenie sytuacji życiowej rodziny zmarłego istniejącej przed jego śmiercią, a stanem po jego śmierci oraz czy ta sytuacja życiowa uległa znacznemu pogorszeniu. W przypadku ustalenia, że doszło do pogorszenia sytuacji życiowej, zasadnym jest przyznanie odszkodowania, osobie, która była zależna od zmarłego, czyli dzieciom, współmałżonkowi.

Powyższe refleksje wskazują na sytuację prawną osób bezpośrednio bądź pośrednio poszkodowanych wypadkiem komunikacyjnym. W razie zaistnienia szkód materialnych zostanie ona wyrównana, natomiast bardziej skomplikowana jest sytuacja, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz gdy w wyniku wypadku drogowego inna osoba poniesie śmierć. Wówczas nie można mówić o całkowitym wyrównaniu szkody, ale niech chociaż świadczenia finansowe w jakiejś części wynagrodzą doznaną krzywdę.

Treści w przygotowaniu.

Treści w przygotowaniu.

Treści w przygotowaniu.

Ciężarówka Ustawa z dnia 15 listopada 1984 roku prawo przewozowe (Dz. U. 2015, 915 t.j.) przewiduje krótsze (w porównaniu z ogólnymi zasadami prawa cywilnego) terminy dochodzenia roszczeń powstałych na jej gruncie. Warto wspomnieć, że spod zakresu przedmiotowego tego aktu prawnego wyłączony został transport lotniczy, morski i konny (art. 1 ustawy). Kluczowe znaczenie ma tutaj treść art. 77 ust. 1 Ustawy, zgodnie z którym roszczenia dochodzone w oparciu o przepisy tego aktu prawnego lub przepisów wydanych w jej wykonaniu przedawniają się po upływie 1 roku. Różnie zaś został określony początek biegu terminu przedawnienia, uzależniając go od podstawy roszczenia. I tak w przypadku utraty przesyłki bieg terminu przedawnienia liczony jest od dnia, w którym uprawniony mógł uznać przesyłkę za utraconą; w razie ubytku, uszkodzenia lub zwłoki w dostarczeniu termin ten liczy się od dnia wydania przesyłki; w przypadku powstania szkód niedających się z zewnątrz zauważyć początek biegu przedawnienia liczony jest od dnia protokolarnego ustalenia szkody; w przypadku zapłaty lub zwrotu należności - od dnia zapłaty, a gdy jej nie było - od dnia, w którym powinna była nastąpić; w sytuacji stwierdzenia niedoboru lub nadwyżki przy likwidacji przesyłek przedawnienia swój bieg rozpoczyna od dnia dokonania likwidacji; a w przypadku zaistnienia innych zdarzeń prawnych - od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

Wyjątkowo krótki termin przedawnienia przyjął ustawodawca w sytuacji roszczenia z tytułu zwłoki w przewozie, która nie spowodowała uszkodzenia bądź ubytku przesyłki. W tej sytuacji bieg terminu przedawnienia wynosi 2 miesiące, którego początek rozpoczyna się od daty wydania przesyłki.

Z kolei inny termin przedawnienia został przewidziany w dochodzeniu roszczeń przewoźnika wobec tzw. podprzewoźnika. Wynosi on 6 miesięcy, a początek jego biegu rozpoczyna się od dnia, w którym przewoźnik naprawił szkodę osobom trzecim, a w sytuacji wytoczenia przeciwko niemu powództwa o naprawienie szkody od daty wpływu pozwu do sądu.

Ważne jest tutaj również zawieszenie biegu terminu przedawnienia na okres od dnia wniesienia reklamacji lub wezwania do zapłaty do dnia udzielenia odpowiedzi na reklamację lub wezwania do zapłaty i zwrócenia załączonych dokumentów, najwyżej jednak na okres przewidziany do załatwienia reklamacji lub wezwania do zapłaty, tj. 3 miesięcy.